Tijdens de Games Convention was er een vrachtlading aan (potentiële) goede games te zien. Misschien was die lading wel iets te groot, want hoe je het ook wendt of keert: er zijn altijd games die ondergesneeuwd raken doordat ze in de schaduw komen te staan van de grotere games op een dergelijke conventie. Voor mij was dit God of War: Chains of Olympus, welke ver achterin de Sony-stand te spelen was. Ik was nogal verbaasd dat een nieuwe game van dit kaliber zo weinig aandacht kreeg tijdens de GC, maar ik ben alsnog blij dat ik hem uitgebreid heb kunnen spelen, want Chains of Olympus is zonder twijfel voor mij persoonlijk dé titel van de Games Convention geworden. De God of War-franchise kwam, zag en overwon tijdens de vorige generatie van consoles. Het eerste deel kwam eigenlijk als een donderslag bij heldere hemel en liet een enorme indruk achter. De wereld maakte kennis met Kratos, de belichaming van alle mannelijke primaire oerinstincten, gegoten in de vorm van een brute Spartaanse held. In het eerste deel nam Kratos wraak op Ares, de Griekse god van de oorlog en aan het einde van de game besteeg hij de troon als de nieuwe oorlogsgod. Het vervolg arriveerde een kleine twee jaar later en hoewel het spel eigenlijk meer van hetzelfde was, wist hij het origineel op alle fronten te overtreffen. De serie zal ongetwijfeld het derde deel beleven op de PlayStation 3, maar voor dat zover is, doet Kratos ook nog even de PSP aan in Chains of Olympus. Deze game is een prequel op het eerste deel en verhaalt over de wrede avonturen van Kratos voordat hij werd verraden door Ares. De game wordt dit keer niet meer gemaakt door Sony Santa Monica, maar het project is uitgeleend aan de studio Ready at Dawn, die al eerder het prima Daxter maakte en dus te kennen gaf dat ze daar aardig met de technologie van de PSP overweg kunnen.

De eerste twee God of War games op de PlayStation 2 maakten vooral grote indruk vanwege de fantastische presentatie. De games zagen er ongelofelijk goed uit en lieten de oude zwarte rammelbak van Sony zweten en ploeteren om het allemaal op het beeld te krijgen. Het aantrekkelijke uiterlijk is dus een handelsmerk van de serie geworden en het was de vraag of de laatste game uit de franchise ook zo mooi zou ogen op Sony's draagbare (en technisch iets inferieure) hardware. Gelukkig kan ik nu al melden dat de game er fantastisch uitziet. Natuurlijk is het nog net geen PS2-kwaliteit, maar wat op het scherm van de PSP wordt getoverd, is op zijn minst opzienbarend te noemen. De enorme, imposante omgevingen waarin van alles gebeurt zijn nog steeds intact, zowel de vijanden als Kratos zien er prima uit en (niet geheel onbelangrijk) de game loopt enorm vloeiend. Zelfs wanneer de actie een hoogtepunt bereikt, loopt de game soepel en zonder haperingen. Al met al kan gezegd worden dat Chains of Olympus een game is met een verbazende presentatie, zoals die maar zelden aanschouwd kan worden op de PSP.   Het demolevel dat wij speelden op de Games Convention, plaatste Kratos midden in een grote slag in een niet nader bekende Griekse stad. Terwijl op de achtergrond de stad wordt bestookt door honderden zeeschepen, vecht jij met de Spartaanse antiheld op de voorgrond en versla je met je trouwe aan kettingen gekoppelde messen menig soldatentuig. De actie wordt af en toe onderbroken door kleine sequenties die we onderhand van de serie gewend zijn. Zo moet Kratos tussen het knokken door even wat tijd en ruimte maken om zo middels een katapult de belagers ter zee van een weerwoord te voorzien in de vorm van een brandend rotsblok. Dit gebeurt door middel van een klein 'Quick Time Event' waarin het touw van de katapult aangespannen moet worden door even flink op de cirkelknop te rammen. Kratos vervolgt zijn weg door de stad tot hij op een gegeven moment aanbelandt bij een enorme cycloop.

Dit schijnt de eindbaas te zijn, maar na een tijdje breekt de muur achter het monster open en verschijnt daar de kop van een creatuur die nog het meest doet denken aan de Hydra uit het eerste level van de originele God of War. Deze verschijning ziet de cycloop aan voor een sappig tussendoortje en verslindt deze met huid en haar terwijl jij het hele tafereel gade slaat. Daarna begint het gevecht met dit helletuig, waarin je zowel de kaken van het monster, als vuurballen moet ontwijken en tussendoor het monster er flink van langs van moet geven. Als de enorme slang genoeg is verzwakt, volgt er een context-gevoelige serie van handelingen waarin je op tijd op bepaalde knoppen moet drukken en op deze manier geeft Kratos de slang er op een enorm wrede wijze van langs. Het monster trekt zich terug en na wat kleine gevechten met soldaten en wat puzzels eindigt de demo.   De grote vraag was natuurlijk of de game net zo lekker zou spelen op de PSP als de vorige incarnaties op de PS2. De mensen die vertrouwd zijn met de games op de PS2, kunnen zonder aarzelen meteen aan de slag, aangezien de game praktisch hetzelfde speelt op de PSP. Echter, de lay-out van de knoppen op de PSP vind ik persoonlijk wat onwennig en de snelle actie van de game eist dat je vaak meerdere knoppen tegelijk in moet drukken, waardoor je soms flink wat toeren uit moet halen om de situatie tot een goed einde te brengen. Dit vereist wat gewenning, maar na een klein kwartiertje spelen voelt de besturing al aan als een tweede natuur.

Al met al heeft Chains of Olympus een behoorlijke indruk achter gelaten. De game speelt goed en is grafisch gezien misschien wel de meest imposante titel die ons te wachten staat voor de PSP. Weet Ready at Dawn de gameplay uitdagend en de typische God of War-sfeer intact te houden, dan staat ons aan het einde van dit jaar een episch avontuur op zakformaat te wachten die zijn weerga niet kent.