Tijdens ons bezoek aan de Gamania Gameshow in Taiwan kregen we de kans om Dream Drops uit te proberen. De eerste indruk is niet denderend. Hoewel het landschap kleurrijk is en de vormgeving goed in elkaar zit, is de eerste gedachte: 'kiddy game'. Dream Drops speelt zich namelijk af in Sprookjesland. Hier zijn verschillende gebieden die elk gewijd zijn aan bepaalde bekende verhaaltjes. Zo is er een 'Wizard of Oz'-gebied, een Sneeuwwitje-land, Wonderland (van Alice) en zo nog een heleboel thema's. We moesten sterk denken aan Kingdom Hearts, maar dan zonder de Disney-licentie.

Het spel ziet er door en door Aziatisch uit, compleet met grote animé-ogen en bizarre monstertjes. Ook in het oog springend is de nadruk op de soepel stuiterende borsten bij alle vrouwelijke personages, en vooral bij de eindbaas. We moeten namelijk de Red Queen (uit Alice in Wonderland) verslaan en deze dame is overduidelijk ontworpen met mannelijke spelers in gedachten. Niet dat we daar meteen over klagen, maar het is een raar contrast met de suikerzoete sfeer van het spel.

Over suikerzoet gesproken: de verschillende 'classes' in het spel zijn nogal vreemd. Zo is er behalve de 'indiaan', de 'dromenschilder' en de 'notenkrakerstrijder' ook de 'banketbakker' een speelbaar personage. Die laatste wint overigens wel weer met de meest originele aanvallen. Ieder spel waarin je 'critical lollipop damage' kan toebrengen, krijgt van ons een plusje.

Zinloos

Een plusje dat helaas weer direct uitgewist kan worden op het moment dat we zelf gaan spelen. Er bestaat een vooroordeel dat Aziatische MMO's vooral bestaan uit het eindeloos doodmeppen van dezelfde monsters. Dream Drops is hier helaas een schoolvoorbeeld van. Niet alleen werden we er continu op uit gestuurd om een bepaald type beest om zeep te helpen, maar deze beesten verschenen ook weer net zo snel als ze waren afgemaakt. Een diep gevoel van zinloosheid bekroop ons hierdoor vrijwel onmiddellijk.

Dit alles stemt moedeloos, al gaat het te ver om het spel geheel af te serveren. Een van de interessantere aspecten van de game is namelijk de mogelijkheid om met je gilde een eigen stad te bouwen. Nu zien we dit soort mogelijkheden wel vaker in spellen, maar in die gevallen zijn de steden het exclusieve terrein van de gildeleden. In Dream Drops kunnen 'buitenstaanders' als een soort freelancers meehelpen om de stad mooi te maken. Dit biedt natuurlijk veel mogelijkheden tot sociale interactie, al was het maar om als gilde te pronken met de mooiste stad van het spel.

Twijfel

We vermoeden echter dat Dream Drops nog heel wat werk vraagt voor het in onze contreien populair kan worden. Om te beginnen is de doelgroep nu nog totaal onduidelijk. We begrijpen van de pr-mensen van Gamania dat het spel in Azië bedoeld is voor mannelijke gamers tussen de 18 en 25 jaar oud. Dit verklaart wellicht de bouncing boobies, maar wij vragen ons ernstig af of volwassen mannen in Nederland tussen een potje WoW en Counter-Strike door denken: ‘Ja! Ik wil met lollies gooien naar een sprookjeskoningin!'

Als Gamania Dream Drops herpositioneert als een spel voor jonge kinderen en als het de vreselijke 'grind' weet weg te halen, zou het dezelfde gamers aan kunnen spreken die nu veel plezier beleven aan Free Realms. Dat zijn heel wat 'als-en' en van alle spellen die het bedrijf de komende jaren naar het Westen haalt, hebben we van Dream Drops de laagste verwachtingen.