Call of Juarez: Bound in Blood draait vooral om het volbrengen van de meest gevaarlijke situaties uit het leven van nogal brute cowboys. Zodoende loop je om de haverklap een opstandige indiaan tegen het lijf, blaas je de nodige dynamietstaven op en mag je ook af en toe met paarden spelen. De verschillende spelelementen worden verpakt in een vrij lineaire structuur. Dit zorgt er weliswaar voor dat de game relatief open en vrij is, maar tegelijkertijd heeft dit ook tot gevolg dat het geheel grotendeels bestaat uit een opeenstapeling aan spectaculaire passages.

Al gelijk in het begin van Call of Juarez: Bound in Blood wordt dit duidelijk. Om een kleinschalig fort te verdedigen, moet je enkele sluipschutters uitschakelen. Heb je ze omgebracht, dan moet je achter een immens kanon plaatsnemen en een groep naderende vijanden belagen met het zwaar geschut. Dit alles terwijl je compagnons ondertussen elders strijden en de stofwolken je om de oren vliegen. Wanneer je ook dit tot een goed einde weet te brengen, word je gelijk te midden van de volgende confrontatie met een gewelddadige stoet geworpen, om vervolgens weer enkele nieuwe opdrachten te volbrengen. Door deze actievolle opzet zul je dan ook nauwelijks een daadwerkelijk rustmoment aantreffen in Bound in Blood, laat staan zijopdrachten op je pad tegenkomen.

Hoewel je ook te paard en met grof geschut de nodige vijanden kunt neermaaien, is Call of Juarez: Bound in Blood een rasecht schietspel. Vrijwel het gehele spel kijk je door de ogen van één van de twee hoofdpersonages en naast de western setting wijkt het spel op nagenoeg geen enkel vlak af van een traditionele shooter. Wel heeft ontwikkelaar Techland een eigen draai aan deze welbekende spelopzet gegeven door het toevoegen van de zogenoemde concentratiemodus.

Gedurende deze modus, die je verkrijgt door een bepaald aantal vijanden neer te schieten, wordt de tijd vertraagd en krijg je de mogelijkheid om met de analoge stick op meerdere personen te mikken. Op papier oogt dit misschien als valsspelen, maar gezien het enorme aantal aan vijanden dat geregeld op je pad komt, is het zeker geen overbodige luxe. Sterker nog, het voegt een bepaald strategisch tintje aan het geheel toe. Zeker wanneer je de meest uitdagende moeilijkheidsgraad gekozen hebt, is de concentratiemodus welkom.

Een ander aspect waarin Call of Juarez: Bound in Blood zich onderscheidt, is het verhaal. Het verhaal draait in eerste instantie om het verkrijgen van geld en vrouwen, maar ontpopt zich al gauw tot een heus spektakelstuk. Mede door de toevoeging van enkele plotwendingen en de aanwezigheid van het culturele element uit de toenmalige Verenigde Staten, lijkt het dan ook zeker de moeite waard. Vooral de tussenfilmpjes spreken tot de verbeelding. Vrijwel onmiddellijk wordt duidelijk dat het cowboyleven allesbehalve over rozen gaat, wat zich uit in de nodige mensonterende gesprekken en handelingen. Het rauwe en keiharde karakter van het spel komt in zekere zin dan ook tot stand door deze tussenfilmpjes. Het is dan ook geen verrassing dat het bloed in overvloede stroomt.

Hoewel we een relatief vroege previewversie speelden, weet Call of Juarez: Bound in Blood ook op audiovisueel gebied een prima indruk achter te laten. Vooral de overdaad aan details is opvallend. Niet alleen wordt de vegetatie op een prachtige wijze in beweging gezet door de wind of voorbij spurtende personages, ook zanddeeltjes en kleiklompjes vliegen met enige regelmaat door het beeld. Het veelvuldig gebruik van subtiele geluidseffecten voegt eveneens toe aan een continue spanning. Tot slot worden ook dorpjes ontzettend sfeervol weergegeven door het passende kleurgebruik en de kenmerkende stijl, wordt er veel gespeeld met de hoogteverschillen en ogen de omgevingen vrij weids. En dat terwijl het spel in wezen behoorlijk lineair in elkaar steekt.

Een kleine kanttekening, die ook al tijdens de presentatie opviel, is dat de personages zelf niet al te fraai geanimeerd zijn. Ook is de kijkafstand nogal beperkt, waardoor het lastig is om waar te nemen op een grotere afstand. Het meest opvallende is echter dat de kunstmatige intelligentie nogal zwak in elkaar steekt. Zowel je compagnons als tegenstanders rennen als razende dollemannen over het speelveld, wat de meest komische situaties oplevert. Hopelijk zijn dit soort mankementjes, die overduidelijk louter wat bijgeschaafd hoeven te worden, ten tijde van de release verholpen. Dit geldt al helemaal omdat ze in schril contrast staan met de verder uitstekend afgewerkte previewversie van Bound in Blood, die verrassend voltooid aanvoelde.

Al met al is Call of Juarez: Bound in Blood zonder enige twijfel een titel om in de gaten te houden. De afwijkende setting, het rauwe karakter en de concentratiemodus lijken zijn sterke punten waar Bound in Blood op bouwt. Enkele spelelementen vereisen nog wat polijstwerk, maar fundamenteel steekt het geheel goed in elkaar. Hopelijk kunnen we deze zomer dus terugvallen op Call of Juarez, wanneer het Nederlandse weer zich weer eens niet van haar beste kant laat zien.