De vierde game in de serie speelt zich vier jaar na het einde van Assassin's Creed: Brotherhood af. In het scherm verschijnt Act 2 en de skyline van Constantinopel, het huidige Instanbul, wordt door de Animus gevormd. Ezio verlaat zijn schip en een mede-sluipmoordenaar genaamd Yusuf Tazim begroet hem: "Welcome Ezio Auditore de la la la la!" Gelukkig heeft Ubisoft Montreal de kleine grapjes behouden.

Je krijgt van Yusuf een rondleiding door de stad. In een paar minuten snuif je de Arabische cultuur op: mannen met tulbanden, vrouwen in boerka's, het Arabisch schrift, de typerende gebouwen. Zelfs de marktkraampjes hebben andere producten. De kleurrijke omgevingen zijn verfrissend na de veelal grauwe steden uit de vorige delen. De game draait nog steeds op de Anvil-engine, dus veel grafische verbetering is niet direct zichtbaar. Ezio is daarentegen wel veranderd: hij oogt een stuk ouder, geniet de status van meester-sluipmoordenaar en heeft deze keer direct een duidelijke agenda.

Sleutels

Ezio is op zoek naar vijf sleutels die in en rondom Constantinopel zijn verstopt en gezamenlijk toegang geven tot een oude bibliotheek in Masyaf. In deze bibliotheek heeft Altaïr al zijn kennis en een krachtig artefact opgeslagen dat de strijd tussen de sluipmoordenaars en tempeliers voor altijd kan beëindigen. Eén sleutel is al gevonden door de tempeliers, die eveneens naar het artefact op zoek zijn. Het is daarom belangrijk om de invloed van tempeliers in Constantinopel terug te dringen. Ezio helpt zijn Arabische collega's hierbij en wordt door de plaatselijke sluipmoordenaars gezien als een mentor en voorbeeld.

De wandeling door de stad wordt plotseling gestopt als een aantal soldaten Ezio en Yusuf insluiten. De zwaarden worden getrokken en tijdens het eerste gevecht merk je dat het vechtsysteem hetzelfde aanvoelt en werkt als in de vorige delen, afgezien van nieuwe vecht- en zwaardacties en gave slow motions. Nadat Ezio zijn zwaard sierlijk in de borstkas van de soldaat voor hem heeft gestoken, zwaait hij het zwaard over zijn eigen hoofd en doorboort de punt precies het oog van de vijand achter hem, met fatale gevolgen. Je krijgt meteen weer een kick. 'Kijk, dat heb ik net gedaan'.

Hoekmes en bommen

De belangrijkste toevoeging in Assassin's Creed: Revelations is het hoekmes. Met dit gebogen mes, dat onder je hand uitschiet, kun je nieuwe aanvallen uitvoeren en jezelf tot dertig procent sneller door de stad verplaatsen. Het is mogelijk om grotere sprongen te maken, sneller te klimmen en zelfs via touwen tussen gebouwen te roetsjen om aan het einde van het touw precies op een soldaat te landen.

Een andere belangrijke toevoeging is het samenstellen en maken van bommen. Deze explosieven bestaan uit drie onderdelen: een omhulsel, buskruit en verschillende ingrediënten. Na het beroven van een aantal soldaten werden al twee ingrediënten gevonden die je kunt gebruiken: stinkdier-aroma en doornappelpoeder. In totaal zijn driehonderd verschillende combinaties te maken met de eigenschappen dodelijk, tactisch of afleiding. Denk aan bommen die ontploffen wanneer er contact ontstaat (zoals een mijn), bommen die spijkers verspreiden waardoor achtervolgingen moeilijker worden of gifgasbommen.

Hetzelfde concept, kleine toevoegingen

Naast nieuwe wapens heeft de ontwikkelaar ook een nieuwe minigame toegevoegd. De tempeliers vallen sporadisch sluipmoordenaarvestigingen aan en jij moet deze verdedigen door middel van tactische keuzes. Zie het als een soort van tower defense: je kunt daken bezetten met kruisboogschutters of scherpschutters met geweren, obstakels maken of een groot kanonschot inzetten. Je bent hier elke keer een kleine tien minuten zoet mee en je speelt de game even op een totaal andere manier.

Toch blijft Assassin's Creed: Revelations in grote lijnen hetzelfde ogen. De vierde act bestaat onder andere uit een tempeliersvestiging overnemen op dezelfde manier die ook in het derde deel gebruikelijk was met de Borgia-torens. Hiermee verminder je de invloed van de tempeliers en speel je nieuwe missies en mogelijkheden vrij. Daarvan zullen je er veel bekend voorkomen: burgers redden, wedstrijdjes rennen, gebouwen kopen, verschillende waren aanschaffen, moordenaarscontracten aannemen, schatkisten zoeken en puzzels oplossen.

Vaarwel Ezio

In het laatste deel van de vierde act moet Ezio onopgemerkt een binnenplaats bereiken. Dit lukt hem alleen als hij het kostuum van een minstreel (mannen die altijd voor je proberen te lopen en een liedje gaan zingen) aantrekt. Nadat Ezio een minstreel bewusteloos heeft geslagen en zijn pakje heeft aangetrokken, loopt hij naar de poortbewakers toe. Met vals gezang en slecht getokkel 'entertaint' hij op hilarische wijze de soldaten: "He sounds like a dying cat!", roept een geërgerde wachter. Na een paar korte liedjes wordt Ezio binnengelaten en moet hij een moordaanslag op prins Suleyman tegenhouden. Door Ezio's eagle vision lichten veel mensen op als potentieel moordenaars en één voor één moet je de verdachten enkele seconden in je vizier houden. Tot je de echte moordenaars hebt ontmaskerd. Wanneer dit lukt, trek je de aandacht van het publiek door weer enorm vals te gaan zingen en de luit te bespelen. Terwijl de mensen 'genieten' van jouw optreden, wordt de moordenaar door een collega-sluipmoordenaar stilletjes omgebracht en in een naastgelegen put gedumpt. De missie voelt vertrouwd en oogt zelfs herkenbaar, maar het geeft toch weer de nodige spanning.

Assassin's Creed: Revelations bevat niet veel nieuws onder de zon. Wat Ubisoft Montreal wel blijft doen, is kleine veranderingen doorvoeren om de game zo gevarieerd en leuk mogelijk te maken. Eén ding is zeker: dit wordt het laatste avontuur van Ezio. En hoewel de game waarschijnlijk tientallen uren plezier gaat bieden, kijken wij stiekem ook alvast een beetje uit naar Assassin's Creed III.