Tijdens het experiment droegen vierentwintig mannen een headset en zagen zij als ze naar beneden keken in de virtuele wereld het lichaam van een tienjarig meisje in plaats van een mannenlichaam. Ook zagen de mannen een vrouw in de virtuele kamer die over hun arm aaide. Op datzelfde moment aaide een wetenschapper in de echte wereld ook over de arm van de mannen.

Na deze test zagen de mannen hun eigen avatar als tienjarig meisje als derde persoon, terwijl een volwassen vrouw het tienjarige meisje klappen gaf. Toen gevraagd werd in hoeverre de mannen het gevoel hadden dat het virtuele lichaam hun eigen lichaam was, gaven ze aan dat ze zichzelf sterk konden identificeren met het meisjeslichaam. Ook gaven zij aan te voelen dat ze werden aangeraakt en kregen zij een hogere hartslag bij het gevoel van bedreiging. Mannen die gebeurtenissen zoals het aaien vanuit het perspectief van een derde persoon zagen, kregen geen hogere hartslag.

Het experiment zou kunnen leiden tot het toepassen van de technologie in games, maar ook therapie voor bijvoorbeeld anorexia is niet ontdenkbaar. Bij deze ziekte heeft de patiënt namelijk een vertekend beeld van zijn of haar eigen lichaam en dit zou door deze toepassing kunnen worden opgelost.