Een dag die ik niet snel zal vergeten; het was vrijdagmiddag, ik was al snel klaar met mijn schoolwerk, en fietste keihard naar de stad…Command and Conquer 3 was uit. Deze sequel op Tiberian Sun, de ietwat gehaaste RTS topper van Westwood, zou volgens EA alles waar moeten maken voor Command and Conquer-fans. Back to the roots, een natte droom voor C&C-fans dus… Maar is het ze gelukt? The Story

Het verhaal is niet zo speciaal. Na een relatief rustige periode valt Nod een ruimteschip van de GDI aan. Uiteraard laat GDI het hier niet bij, en door deze zogenoemde terroristische wandaad breekt er een nieuwe oorlog uit, de derde Tiberium War. In deze nieuwe oorlog kan je spelen als NOD of GDI, en de campaign die EA heeft weten te bedenken is minstens noemenswaardig te noemen.

Het verhaal wordt verteld via high-definition filmpjes, waardoor je nauw betrokken raakt bij de hoofdpersonen, hun meningen, en hun wensen. En deze wensen variëren nogal; of je nou met een klein groepje units een gehele basis moet uitschakelen, meteen je eigen basis moet opbouwen, of een konvooi moet beschermen en begeleiden, niets is te gek in deze nieuwe Command and Conquer.

In je eentje...

Zoals je al las, valt er in je eentje genoeg te doen in dit spel. Er zijn meer dan 35 missies, verdeeld over voornamelijk twee fracties, waarmee je zo’n 15-20 uur zoet mee zal zijn. Waarom ik voornamelijk twee fracties zeg? Omdat er nog een unlockable campaign aanwezig is, waarmee je met het derde ras kan spelen.

Ja, voor het eerst een Tiberium-game met een derde ras; The Scrin. The Scrin is een alien ras, dat een invasie op de aarde heeft uitgevoerd, en uit is op het goedje waar eigenlijk elke partij, op zijn eigen manier, baat bij heeft; Tiberium. Maargoed, hierover straks meer.

Naast de uitgebreide singleplayer campaign zal je ook uren zoet zijn met skirmish. Hierin kan je kiezen uit een scala van 22 maps, vier verschillende moeilijkheidsgraden voor computer-gestuurde tegenstanders, en ook nog eens verschillende speelstijlen(aanvallend, verdedigend, enzovoort). Hierdoor zal vrijwel geen een skirmish potje exact hetzelfde zijn. Een andere factor die zorgt voor diversiteit in dit spelonderdeel is de AI. Deze is een stuk beter dan in voorgaande C&C-games, waardoor het echt een uitdaging is om de tegenstander te verslaan. Tuurlijk merk je wel dat je niet tegen een menselijke tegenstander speelt, maar soms stond ik echt verbaasd toe te kijken wat ‘slechts’ een medium bot me flikte.

De gameplay

De gameplay is grotendeels trouw gebleven aan de grondbeginselen van de Command and Conquer games. Geld verzamel je weer gewoon door Tiberium te harvesten, gebouwen bouw je door een simpele klik in je build-bar, en sterkere en duurdere units zal je niet kunnen produceren zonder Tech Center.

Veel units zijn herkenbaar uit oudere games. De Orca-fighter van GDI, de mammoth tank van GDI, de Stealth tank van Nod, de Engineers, het voelt allemaal vertrouwd aan. Toch zijn er vooral nieuwe units aan te treffen aan de twee zijdes, maar deze voelen ook verbazingwekkend vertrouwd aan.

Toch is het spel, naast de nieuwe units, wel veranderd, op het gebied van gameplay. Infantry komen in squads, en niet meer los, op een paar units, zoals de engineer, na. Er zijn meer commands beschikbaar voor groepen units, zoals in Generals. Ook kan je meerdere build-tabs verkrijgen door meer MCV’s te bouwen, of door een Crane te bouwen. Zo zal je dus de mogelijkheid krijgen drie, vier of vijf gebouwen tegelijk te bouwen. Hierdoor kan je je tegenstander verrassen; denk je in dat je op het punt staat een zwakke zijde van de tegenstander zijn basis aan te vallen, en op dat moment schieten er vier of vijf anti-tank turrets uit de grond. Ik zou maar terugtrekken!

Maar er is meer; zoals ik al even noemde, is er een geheel nieuwe fractie aan het spel toegevoegd. The Scrin. Deze voelt aan het begin wat overpowered aan, omdat sommige units, vooral de vliegende varianten, erg sterk zijn, en ook nog een upgrade hebben waardoor ze schilden krijgen. Toch leer je na een tijdje dat ook deze fractie zijn zwakke plekken heeft, en als je slim gebruik maakt van de verschillende units, dan is het niet speciaal moeilijker om deze fractie te verslaan.

Nieuw aan de gameplay zijn de support powers. Dit varieert van een paradrop van een groepje units tot een explosieve raket, maar echt supersterk zijn ze niet. Je zult ze slim moeten gebruiken, wil het in je voordeel werken. De echte sterke powers zijn nog altijd de superweapons.

Graphics

Grafisch ben ik zeer tevreden over dit spel. Het ziet er allemaal erg duidelijk en fris uit, en er is goed gebruik gemaakt van kleuren. Hierdoor herken je units vrijwel meteen. Een klein minpuntje is wel dat infantry nogal klein zijn, waardoor een engineer soms een beetje slecht te vinden is. Geen probleem echter, gewoon een vierkantje om je groep units trekken, en je ziet gelijk een duidelijk overzicht van welke units zijn geselecteerd. Vanuit dit overzicht kan je dan gemakkelijk de gewenste unit selecteren.

De interface zit zeer goed in elkaar. Bouw je twee warfactory’s, dan zal je subtabs krijgen bij de vehicle tab, waardoor je duidelijk per warfactory kan zien wat er wordt gebouwd. Dit geld ook voor meer barracks, meer mcv’s en meer vliegvelden. Hierdoor blijft de build-tab altijd overzichtelijk.

Wat ook overzichtelijk is, is de mini-map. Hierop kan je erg snel zien waar je units zijn op de map. Ook kan je power uitschakelen op gebouwen, waardoor je low power snel kan oplossen. Dit is vooral handig als je veel torens hebt die niet mogen worden uitgeschakeld. Over de interface dus niets dan lof, ik ben hier zeer tevreden over.

Nog een voordeel van het spel zijn de systeemeisen. Deze zijn zeer laag, ongeveer net zo hoog als Battle for Middle Earth 2, wat betekend dat het spel op een oude Geforce 4 al te spelen is. Hierdoor is de userbase immens, wat te merken is online. Toch is het grafisch niet verouderd, maar ziet het er zeer degelijk uit. Verwacht geen high-end graphics, maar gewoon degelijke, onderbouwende graphics.

Een klein nadeeltje is echter het zoomen. Je kan niet erg ver uitzoomen, waardoor je soms in grote gevechten het overzicht een beetje kwijtraakt. Geen echt probleem echter, slechts een verbeterpuntje.

Geluid

Wat ik een beetje mis aan dit spel is de sfeervolle muziek. Het geluid is wel erg goed, de explosies en units zijn goed te onderscheiden en alles klinkt in surround sound, waardoor je kan horen van welke kan je wordt aangevallen. Ook EVA(de stem die je keer op keer begeleidt) zegt duidelijk wat er aan de hand is.

Overall is dit dus wel goed, maar de muziek had wel iets beter gekund. Soms heb ik het gevoel dat ik naar een combinatie van geluiden luister in plaats van een soundtrack.

De multiplayer

Je kan online met acht spelers spelen, en er zijn zeer, zeer veel mensen online. Toen ik zonet nog eventjes speelde toch minstens 200 games. Na het forwarden van wat poorten in mijn router kan ik ook vlekkeloos online spelen, ondanks dit ook te maken heeft met al vier uitgebrachte patches. Echter vind ik dat EA dit snel heeft opgelost, en online gaat bijna vlekkeloos, ook met acht mensen. Een stuk beter dan in Generals, in ieder geval.

Online is opgedeeld in Automatch en Custom Match. Het spreekt opzich voor zich: Automatch zoekt spelers van gelijke skills en je kan 1 tegen 1 of 2 tegen 2 doen, Custom match laat de speler alles instellen, en dit kan ook worden gespeeld zonder ranks.

Een klein nadeeltje is dat bij sommige spelers, zo ook bij mij, de rank niet goed werkt; hij wordt vaak gereset. EA heeft het probleem gezien, en het schijnt dat ze al aan een oplossing werken. Dit is eigenlijk het enige minpuntje, maar aangezien ik niet veel geef om ranks, trek ik mij er maar weinig van aan.

Ook heb ik, via Hamachi, met wat mensen over het netwerk gespeeld. Ik had hier het volgende probleem bij: spelers werden steeds uit de game gegooid. Het was dus een drama als je met z’n zessen via network speelde, iedereen had geaccept, en er weer iemand uit vloog. Zo duurde het soms 20 minuten voordat het begon. Echter ging het onder het spelen wel vlekkeloos. Ook dit was echter geen probleem, van alle zes de spelers hadden de meesten, waaronder ik, het spel legaal, zodat we online het gevecht konden voortzetten.

Twee edities

Dit spel is uitgekomen in twee edities: De normale versie en de Kane editie. Ik heb de laatste voor dezelfde prijs als de normale versie weten te bemachtigen, en het was het zeker waard. Wat de Kane editie extra heeft zijn voor elk van de drie fracties een strategie-video, bloopers, behind the scenes, extra maps en wallpapers. Best veel om zonder meerprijs te krijgen, dacht ik zo.