Want is het niet de manier ‘waarop’ een game inspeelt op een bepaald thema dat de speler intrigeert? Of nemen we zonder nadenken al genoegen met alle shooters die zich afspelen in alom besproken oorlogen? Het draait er meer om dat de ontwikkelaar hun titel een eigen gezicht geven. Als iedere game namelijk dat ene, succesvolle concept zou herhalen, dan zouden de meeste games geen eigen identiteit meer hebben. Met dat in het achterhoofd zien we ook dat Call of Duty: Modern Warfare 3, ondanks de bombastische verkoopcijfers, de grond ingeboord wordt door een groot gedeelte van de fans (zie User’s Score op Metacritic). Hieruit kun je afleiden dat een frisse wind nog steeds een must is voor een groot deel van deze industrie.

Het lijkt dan ook niet creatief om weer een WWII-shooter uit te brengen. Vanaf eind jaren ’90 tot ongeveer 2008 werden we er al bijna mee doodgegooid. Met Medal of Honor, Brothers in Arms en Call of Duty als bekendste voorbeelden. Jaar na jaar kwam elke franchise met een vervolg dat zich op dezelfde oorlog focuste en we slikten het als zoete koek. Tot uiteindelijk unaniem werd besloten dat we het zat waren en de modernere settings hun opmars maakten. Duitsers maakten plaats voor Russen en de tommygun voor de M16.


Call of Duty 2

Voor ons is het makkelijk om te zeuren over het feit dat we weer het zoveelste herkauwde idee voorgeschoteld krijgen. Voor de ontwikkelaar is het op zijn beurt weer net zo makkelijk om met de Tweede Wereldoorlog op safe te spelen, terwijl er genoeg andere ‘echte’ oorlogen zijn om als uitgangspunt te nemen. Wat te denken van Korea, Kroatië en Algerije? Maar hun keuze lijkt wel terecht. Want de Tweede Wereldoorlog is veel spannender voor de westerse wereld dan menig andere oorlog, omdat het dichtbij ons staat. Daar komt bij dat ‘creatievere’ concepten ruimte nodig hebben om zichzelf te bewijzen. En het lijkt me sterk dat een ontwikkelaar als Rebellion zich dat vandaag de dag kan veroorloven.

Winst maken met een shooter in is namelijk lang geen zekerheid. Dagelijks lezen we berichten over de zoveelste ontwikkelstudio die over de kop gaat en de groeiende verliezen bij verschillende uitgevers. Daarom is het begrijpelijk dat velen de overstap maken naar bewezen concepten. Dat betekent veelal mobiele games, social games en natuurlijk de eerder genoemde oorlogsshooter. Vooral in AAA-games draait het dan alweer om het spelen als de heldhaftige, grimmige Amerikaan die alles kapotschiet wat hem in de weg staat.

De keuze van gamedesigners om binnen de ‘comfort zone’ te blijven is in die zin verantwoord. Het mainstream-publiek van de gamewereld groeit en is dus een grotere markt aan het worden dan de harde kern die al zoveel titels in deze setting voorbij hebben zien komen. Is er dan, zoals Rebellion zegt, weer plek voor WWII-shooters? We kunnen haast zeker zeggen van wel. Het is te vergelijken met de jaarlijkse overkill aan romantische komedies die in de bioscoop verschijnen. Vaak zijn ze alom bekritiseerd, maar toch blijven ze altijd goed verkopen. In de game-industrie is dus misschien wel altijd ruimte voor het zoveelste opschepperige, dramatische, met hakenkruisen doorspekte, clichématige, met klassieke wapens gevulde schietfestijn.


Brothers in Arms: Hell's Highway

Zijn wij als gamers dan ook echt alweer klaar voor shooters die zich afspelen in de Tweede Wereldoorlog? Persoonlijk heb ik er geen problemen mee. Zoals ik eerder vermeldde gaat het om de manier ‘waarop’ die setting wordt ingezet. Dus Rebellion; doe je ding. Maar wees niet bang om te verrassen. Het huidige ‘laten we al die Russen (of Duitsers) afmaken, want zij zijn altijd de vijand'-mentaliteit is inmiddels ook meer regel dan uitzondering geworden. En uiteindelijk zie ik altijd graag dat sceptici op hun plek worden gezet. Een verfrissende draai geven aan de Tweede Wereldoorlog is echter zo simpel nog niet. Rebellion neemt met hun uitspraak over de Tweede Wereldoorlog-setting een enorme uitdaging aan zonder dat ze zich er misschien bewust van zijn. In de tussentijd kunnen we alleen maar hopen dat ons binnenkort stiekem een verrassing staat te wachten.