Column
column

Urenlang spelen zonder resultaten: een zoektocht naar dopamine?

Pokémon en Diablo 2 stellen me teleur, maar ik blijf spelen

Geschreven door Marvin Toepoel op
De afgelopen vijf jaar heb ik een verandering geconstateerd in mijn gamegedrag. Waar ik vroeger vooral zoveel mogelijk singleplayergames speelde of mijn heil in online shooters zocht, kan ik er tegenwoordig van genieten om urenlang in een game bezig te zijn zonder resultaten te behalen. Alles in de hoop op een kleine dosis dopamine… of toch iets anders?

Ik ga niet uiteenzetten wat kansberekening inhoudt en je al helemaal niet vervelen met formules - we willen immers geen flashbacks naar saaie wiskundelessen. Als het goed is snap je het concept. Ik ook – althans, dat dacht ik voor ik me bezighield met games als World of Warcraft, Pokémon Go en Diablo 2. Na honderden uren rondgehangen te hebben in de virtuele gokhal die dit soort games bieden, snap ik namelijk pas écht hoe kansberekening werkt. Met daarbij de conclusie dat het mij niet eens om de resultaten gaat… en dat ik voortaan met een grote boog om loterijen heenloop.

World of Warcraft Legion

World of Warcraft

De eerste game waarin ik doorkreeg dat ik eigenlijk aan het gokken was, was World of Warcraft. Deze mmorpg speel ik al sinds ik twaalf ben, maar pas bij mijn terugkeer naar het spel in 2017 verloor ik me echt in de virtuele gokhal die ‘loot’ heet. In het bijzonder begon ik interesse te krijgen in ‘mounts’: virtuele dieren waar je op rond kunt rijden en die in de praktijk vrijwel allemaal dezelfde snelheid hebben, maar er niet allemaal hetzelfde uitzien. Mijn oog viel op Invincible, een dood paard met vleugels. Als je de eindbaas verslaat die hem bezit, heeft hij een kans van pakweg 1:100 om te verschijnen.

Er zit echter een addertje onder het gras: de eindbaas in kwestie zit aan het einde van een raid, waardoor je tien andere eindbazen moet verslaan om überhaupt bij hem te komen. Ook kan dat maar één keer per week, per personage. Al gauw creëerde ik het ene na het andere nieuwe personage, puur en alleen zodat ik meer kans maakte. Twintig keer per week doorliep ik de hele raid, en als ik in zo’n week nog wat tijd overhad, koos ik enkele andere mounts uit om op te jagen. Het was het begin van mijn leven als gamegokker.

Pokémon Go en Diablo 2: Resurrected

In 2017 pakte ik ook Pokémon Go voor het eerst op. Het duurde niet heel lang voor ik doorkreeg waar ik de game voor zou blijven spelen: shiny pokémon. Precies dezelfde zakmonsters, met dezelfde aanvallen en dezelfde attributen, maar dan met twee grote verschillen: ze hebben een ander kleurtje én zijn veel moeilijker te vinden (grofweg 1:450). Een tijd lang deed ik niets anders dan ‘farmen’ in World of Warcraft en tussendoor door Nijmegen struinen in de hoop shiny pokémon tegen te komen. Soms gingen er weken voorbij zonder enig resultaat, soms vond ik drie dingen op één dag. Ik kreeg door dat de dopamine vanzelf zou vloeien als ik maar lang genoeg bleef doorgaan. Elke vondst voelde als een overwinning.

Inmiddels speel ik vrijwel geen World of Warcraft meer en speel ik Pokémon Go slechts een paar uurtjes per week. Daardoor dacht ik eventjes ‘bevrijd’ te zijn van het dopaminemonster. Tot Diablo 2: Resurrected uitkwam, de nostalgie me bij mijn keel greep en me rechtstreeks een wereld van schier onmogelijke dropkansen in slingerde. “Weet je wat,” dacht ik bij mezelf, “misschien wordt het na twintig jaar af en aan spelen tijd om álle spullen in de game te vinden!” Een bijzonder slecht idee, maar zo geschiedde.

Dopamine

Niet dat ik ook maar in de buurt ben van het vinden van alle spullen die Diablo 2 te bieden heeft, maar ik doe een aardige poging. Mijn avondlijke gametijd is vaak gevuld met het hersenloos ombrengen van een handjevol eindbazen, in de hoop dat ze iets laten vallen dat ik nog niet eerder heb gezien, iets dat mijn Sorceress extra sterk maakt. Enkele dagen geleden viel inderdaad zoiets op de grond: een amulet genaamd Mara’s Kaleidoscope, met perfecte attributen (want ook die verschillen per amulet). “Huh”, dacht ik. Geen gevoelens van blijdschap, meer een constatering. “Ik heb ‘m.”

Het deed me terugdenken aan de dag dat ik Invincible, dat dode paard met die vleugels, vond in World of Warcraft. Toen kwam er nog een “Yes!” uit, maar die werd gelijk opgevolgd door een gevoel van ongeloof en… leegte. Want wat moest ik daarna doen? De game daadwerkelijk spelen? Rondvliegen op mijn nieuwe aanwinst? Of mijn vizier op iets anders richten en doorgaan met de ‘grind’? Het werd dat laatste. In de jaren daarna zouden honderden mounts volgen, net als meer dan duizend shiny’s in Pokémon Go. Telkens werd die dopaminerush minder heftig.

Ik geniet niet altijd meer van het resultaat, maar wel van het proces

Zen

De honderden (of misschien wel duizenden) uren die ik inmiddels met dit soort virtuele gokmachines heb besteed, culmineerden afgelopen week in een nieuwe realisatie. Als mijn reactie op het vinden van een zeldzaam ding neerkomt op “cool, nu door met de volgende”, waar doe ik het dan nog voor? Eén ding is zeker: het is niet de dopamine, niet de blijdschap die ik voel als ik mijn doel haal. Toch wil ik altijd gelijk weer doorgaan met het vinden van het volgende ding, en de reden daarachter is eigenlijk heel simpel: Ik geniet niet altijd meer van het resultaat, maar wel van het proces.

De spellen waarin ik zoveel zit te ‘farmen’ zijn niet bepaald intensief, en vaak is het een kwestie van hetzelfde handjevol handelingen steeds sneller uitvoeren. Zo snel mogelijk een eindbaas verslaan, zoveel mogelijk pokémon aantikken: hoe langer ik er mee bezig ben, hoe minder bewust de handelingen uit mijn lichaam komen rollen. Op een of andere manier brengt dat me tot rust.

Die virtuele omgevingen die ik goed ken, de muziek die ik al zo vaak eerder heb gehoord: even helemaal zen. Zelfs als ik afwisseling wil kan ik die games erbij pakken. Dan zet ik gewoon een podcast of een muziekje op, of kijk ik op mijn tweede scherm naar een film of serie. Bezigheidstherapie voor mijn handen, maar genoeg afleiding voor mijn brein: ik vind het heerlijk. Daarom was het idee om álle spullen in Diablo 2 te vinden eigenlijk zo gek nog niet. Ja, je hebt er duizenden uren en heel veel geluk voor nodig, maar eigenlijk boeit het me niet of ik de uitdaging ooit voltooi. Ik kom ermee tot rust. Het vinden van exclusieve virtuele spullen is daarbij niets anders dan een leuke bonus.

Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die (meestal) ingaat op actuele gebeurtenissen.

Dit artikel delen:

Lees meer

Hoogtepunten: 'Opvolger van de Switch komt eind 2022 of begin 2023 uit' Ook Corsair Dominator-geheugen krijgt met DDR5 een facelift
15

Reacties op: Urenlang spelen zonder resultaten: een zoektocht naar dopamine?

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • avatar

    Charlie Mopps

    • 16 oktober 2021 09:08
    Als ik dit zou doen zou ik mijzelf steeds de vraag stellen: hoeveel slimmer zou ik zijn geweest als ik die tijd had gestoken in het lezen van boeken?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    The_Stifmeister

    • 16 oktober 2021 10:15
    @Charlie Mopps
    Waarschijnlijk bedoel je het niet zo maar dit komt zo denigrerend over en is echt een dooddoener. Dit kan je zeggen over nagenoeg elke tijd die je besteed aan welke hobby dan ook. Moet je altijd slimmer worden van de tijd die je besteed hobby's of is het juist heerlijk om lekker met iets bezig te zijn zonder je intellect daarbij te belasten. Ik weet het antwoord (voor mezelf) wel ;)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Robert-Frans

    • 16 oktober 2021 10:25
    @Charlie Mopps Ligt eraan welke boeken je leest. Er zijn boeken die je IQ zo'n beetje per pagina doen verminderen.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Marvin_Toepoel

    • 16 oktober 2021 10:52
    @Charlie Mopps Dan maar nooit meer gamen, dus? Ik lees voor m'n werk als eindredacteur al een hoop teksten, dan heb ik niet altijd zin om ook 's avonds nog naar letters te staren. Oh, en audiobooks bestaan, en gaan erg goed samen met dit soort games.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • 004

    • 16 oktober 2021 20:47
    @Marvin_Toepoel Dat is wel gelijk heel zwart wit. Gamen is voor mij iets om te relaxen. Ik heb onlangs New World aangeschaft en vind het een leuke game alleen merk dat ondanks dat de game mij veel te bieden heeft het teveel tijd kost en te vaak aanvoelt als werk. Vroeger had ik die tijd en wilde ik die erin investeren. Nu niet meer.

    Als ik terug kijk zou ik liever ondanks nog lekker te hebben gegamed het meer als pure ontspanning (wat ook spannend kan zijn met een spannend potje van iets) en het werk stuk laten liggen en dat investeren in mijn zelfontwikkeling. Ik kwam daar pas later achter en vind dat wel jammer hoewel ik wel veel lol heb gehad in het af en toe overmatig gamen.

    In het kort, het kan dus ook een combinatie zijn. En uiteindelijk is het voor iedereen indd anders waar iemand behoefte aan heeft ter ontspanning van zijn dagelijkse bezigheden.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    -JK-

    • 18 oktober 2021 09:17
    @Marvin_Toepoel Ik weet niet of ik je nu meer schade toe doe of juist blijdschap: probeer Valheim. je hebt daar een random wereld waar je alleen in kan lopen of met andere, er is loot, vijanden, bosses, bossen ;) , crafting, zeldzame objecten. noem maar op. ik ben er zelf best hooked aan :)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    GoofyZ3

    • 16 oktober 2021 11:18
    Gelukkig ben ik niet vatbaar voor zulke spellen. Wel voor spellen zoals Factorio. Maar dat is constant progressie. Als de grind te hoog is dan stop ik ermee want ik begin me dan meer te ergeren aan het systeem ipv te genieten van de game. Ik vind dat gamen niet onder gokken hoort te vallen, dit is echt iets van de laatste tijd helaas. Waarschijnlijk zal ik ooit stoppen met gamen omdat ieder spel dit probeert te implementeren.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • Minoesh

    • 16 oktober 2021 11:53
    Juist het tegenovergestelde van Zen.
    Je gaat mindless lopen grinden voor het grinden. Mindlesness is het tegenovergestelde van Zen; mindfulness en zelfinzicht. Je doet het om even helemaal uit de realiteit te stappen. Je even lekker af te sluiten voor alles.

    Daar is overigens helemaal niks mis mee als je dat kwa tijd afbakend. (Zoals jij volgens mij doet.)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    NrFive

    • 16 oktober 2021 13:31
    Jaren geleden begon in te beseffen dat spellen tegenwoordig net werk zijn. Bijna elk spel kreeg RPG trekjes waarbij je moest grinden voor nieuwe skills zonder echte reden. Je zag het opeens terug in genres die normaliter niks met RPG te maken hebben, maar toch was daar opeens een XP balkje.

    Ongeveer tegelijkertijd was de opmars van F2P waarbij het levelen continu was om het volgende te unlocken. Deed relatief weinig met echte gameplay, maar speel nog maar een potje als support of dit personage om dit kistje te krijgen.

    Steeds meer voelde gamen als werk voor mij en ik knapte op een bepaald moment. Ben toen volledig gestopt met gamen en dit heeft toch een paar jaar geduurd tot ik weer inzag waarom ik vroeger gamede. Het was de ervaring, het verhaal of de persoonlijke uitdaging om ergens goed in te worden. Met dit besef ben ik dus ook gerichter gaan gamen en kies ik m’n titels zorgvuldiger uit. De dopamine shot voor mij komt nu bij het behalen van end credits of het winnen van multiplayer potjes. Het zoeken naar iets cosmetisch of iets van een level of trophy wat verder geen waarde toevoegt aan het einddoel negeer ik (of als het volledig in een spel gebakken zit, speel / koop ik niet).

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    GoofyZ3

    • 16 oktober 2021 23:43
    @NrFive Amen

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • LoGiCaL_PsYcHo

    • 20 oktober 2021 00:20
    @NrFive ik herken helemaal wat je zegt! Met name bij open world games die niet stoppen en civilization heb ik dit gevoel tegenwoordig. Daarom speel ik nu alleen nog maar de echte toppers en games die je kort kan oppakken.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    rashura

    • 18 oktober 2021 14:22
    Ondertussen heb je ook bhoedisten die hun hele leven besteden aan repetitieve oefeningen, zen meditaties doen en zelden veel spreken en gewoon het leven waarderen door in het moment te leven.
    Wat is er mis met genieten van gewoon "het spelen" zonder het halen van doelen zoals het afronden van een verhaal, behalen van alle gear en mounts, overwinnen van alle gevechten en hoog op de ranglijst te komen.

    Someone - It's the journey that matters, not the destination

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Vogeltje

    • 18 oktober 2021 21:09
    Herkenbaar artikel, alhoewel ik het alleen maar met WoW echt heb gehad. Misschien ook wel met de wat oudere FPS-games (MOH:AA, CoD2 en CoD4 promod), maar dat komt ook omdat ik er gewoon erg goed in was. Korte periode van toernooi naar toernooi met goede resultaten houd je lang bezig in een spel.

    WoW was ik uit het niets ineens zo zat dat ik het gewoon niet meer op kon brengen om het meer te spelen. Niet eens in de zin dat ik niet tevreden was met een bepaalde richting die ze ingingen of met een uitbreiding, maar gewoon, klaar, punt. Heb laatst nog TBC gespeeld en was ook daar binnen een maand weer op uitgekeken. Het constant herhalen in een nieuw jasje ben ik dan wel zat, dus ik sla online RPG's helemaal over.

    Ik spendeer nu vooral tijd aan het spelen van de gitaar. Een hobby die ik 10 jaar geleden heb herontdekt na een lange jeugd les gehad te hebben. Ik vind het bereiken van doelen met het instrument nu een stuk leuker dan met een spel, ondanks dat ik gamen altijd wel leuk zal vinden.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    denver

    • 19 oktober 2021 11:38
    De eerste column die me een fysiek ongemakkelijk gevoel geeft. Dit klinkt voor mij echt als de hel. Voor mij is gamen dan ook puur lol beleven; zodra ik merk dat dat in het geding komt, gaat de game uit. Ik kan dan ook weinig met battle/season passes en mijd loot shooters, waarbij het om het resultaat gaat en niet de weg ernaar toe. Maar ieder z'n ding. :)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • LoGiCaL_PsYcHo

    • 20 oktober 2021 00:17
    Ik hoop dat je later op je sterfbed geen spijt hebt van de waardevolle levensjaren die je met deze nutteloze bezigheid hebt verspild. Ik ben nu 38 en heb 2 kids en heb in mijn 20-erjaren ook veel tijd verspild aan dit soort ellende. Met de kennis van nu had ik toen die tijd met name in de vakanties beter kunnen besteden aan het leren van fotografie en mooie reizen maken. Dat ben ik nu aan het inhalen, al is reizen met 2 kids niet hetzelfse dan als je vrij bent om te doen en laten waar je zin in hebt.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.