Column

Games vormen een tijdlijn van mijn leven

Over burn-outs en boners gesproken

Geschreven door Michel Musters op
De tijd tikt onverbiddelijk door – een cliché dat steeds tastbaarder wordt sinds ik de 35 voorbij ben. Het gezicht in de spiegel heeft groeven die er voorheen niet waren. Tegelijk ervaar ik een innerlijke rust waar ik als tiener en twintiger alleen maar van kon dromen. Als ik terugdenk aan die tijden, komen in mijn herinneringen ook altijd games bovendrijven.

Het is 8 juli 1992 en ik ben net op een ongoddelijk vroeg tijdstip wakker geworden. Slapen is er niet meer bij, want het is mijn achtste verjaardag. Ik spring uit bed en race van de trap om te kijken of ik krijg waar ik gevoelsmatig eeuwen om heb gesmeekt. Ik kom beneden en zie dat het complete televisiemeubel in cadeaupapier is ingepakt. Mijn ouders slapen nog, maar ik spiek toch alvast onder de verpakking. En daar staat hij: de Nintendo Entertainment System, aangesloten en wel, klaar om mij talloze uren speelplezier te bieden. Mijn allereerste spelcomputer.

Het is begin 1996 en Nederland is bedekt onder een dikke laag sneeuw. De sloot naast ons huis is dichtgevroren en dat brengt mij op een idee – het ligt namelijk op een drukbezochte schaatsroute. Ik zet een tafeltje naast het ijs met daarop een paar kannen warme thee en een toren van plastic bekertjes. Al snel is het een drukte van jewelste met schaatsers die een pauze inlassen voor een warm bakkie en een plakje cake. Aan het einde van de dag krijg ik het geld nog maar nauwelijks geteld met mijn halfbevroren handen, maar het is meer dan honderd gulden en ik weet genoeg: ik kan eindelijk Donkey Kong Country 2 kopen.

Het is 1998 en ik zit met mijn vrienden voor de televisie op mijn slaapkamer. We spelen GoldenEye 007, zoals gewoonlijk. Ze vragen mij waarom ik vandaag niet op school was. Ik durf het niet toe te geven, maar het komt omdat we gisteren met een groep klasgenoten zijn gaan zwemmen. Toen ik in het water aan het stoeien was met één van de meiden, voelde ze dat ik opgewonden raakte en moest ze lachen. Ik schaam me. Terwijl ik voor de zoveelste keer een vriend neersla met de onmenselijk sterke handen van James Bond, wordt mijn beschamende situatie in het zwembad alsnog breed uitgemeten. Smacken of smack talk: het maakt tijdens een potje GoldenEye geen verschil.

Het is de lente van 2000 en ik voel me verloren. Mijn moeder ligt hele dagen op bed omdat ze ziek is van de chemokuren. Mijn opleiding ben ik grandioos aan het verknallen. Ik slaap maar een paar uur per nacht, kan mijn aandacht er op school niet bijhouden en spijbel de helft van de tijd. Ik snap niet dat het leven op alle vlakken zo genadeloos kan zijn en heb geen flauw idee hoe ik het op ga lossen. Kán ik het überhaupt oplossen? Ollie na ollie en grind na grind volgen elkaar op en mijn highscores worden steeds hoger. Ik voel me verschrikkelijk, maar ook Superman. Tony Hawk’s Pro Skater is mijn vaste ontsnappingsmechanisme in onzekere dagen. Speel lang genoeg en je verstand gaat uit en je spiergeheugen neemt het over – precies wat ik op dat moment nodig heb.

Het is 2002 en ik heb eindelijk en PlayStation 2 bemachtigd. Gisteren heb ik hem gekocht, alleen vandaag slaat het noodlot toe: ik heb ongelooflijke keelpijn! De dokter constateert een keelabces en ik kom in het ziekenhuis terecht. Ik lig alleen op de kamer en krijg een idee. Voorzichtig schuifel ik met de infuuspaal naar de televisie en kijk ik naar de achterkant van het logge beeldscherm. Een scart-aansluiting! Ik bel mijn ouders en vraag of ze tijdens het bezoekuur mijn gloednieuwe PS2 meenemen. En zo heb ik een hele week alle tijd om Jak & Daxter, Devil May Cry en de demo van Metal Gear Solid 2 door te spelen. Ik heb nog nooit zoveel plezier in een ziekenhuisbed gehad.

Het is 2015 en ik zit thuis met een burn-out. Ook al heb ik de leukste baan ter wereld bij Gamer.nl, ik ben compleet óp en geniet nergens meer van. Wanneer de lente doorbreekt en de pillen hun werk beginnen te doen, trekken de donkere wolken langzaam weg. Ze hangen er nog, maar ze zien er al minder dreigend uit. Ik ga naar de winkel en koop The Witcher 3: Wild Hunt, ook al weet ik niets over die franchise. Ik start het spel op en merk dat ik voor het eerst sinds maanden niet fysiek misselijk word tijdens het spelen van een game – ik kan er daadwerkelijk weer van genieten. Ik besteed vervolgens honderden uren in Velen en Novigrad en geniet van elk facet van deze prachtige, levendige open wereld. Ik begin het leven weer positief in te zien – gelukkig ook buiten de game.

Het is 20 maart 2020, precies een jaar geleden. Er breekt een pandemie uit en iedereen wordt aangeraden zoveel mogelijk thuis te blijven. Ik koop voor het eerst een Animal Crossing-game, in de hoop dat het mij de nodige afleiding geeft. Dat doet het. In de maanden die volgen vind ik soelaas op een tropisch eiland vol met gezellige inwoners, knusse huisjes en de meest gevarieerde en prachtige meubelstukken. De maanden vliegen voorbij – tijd is relatief en stelt niets meer voor wanneer je sociale leven als sneeuw voor de zon verdwijnt – maar de vele dagen in New Horizons zijn welbesteed. Animal Crossing zorgt ervoor dat de muren niet op mij afkomen.

Het is 20 maart 2021 en mijn Xbox Series X staat alvast warm te draaien, al is dat niet te horen. Ik ben Halo: The Master Chief Collection aan het doorlopen en bij elk deel komen herinneringen bovendrijven aan de tijd dat ik het origineel speelde. Tegelijkertijd maak ik nieuwe herinneringen aan. Aan de afleiding die ik zoek op mijn Xbox omdat de lockdown er toch weer inhakt, of omdat mijn ouders sukkelen met hun gezondheid. Maar net zo goed aan talloze mooie momenten die dagelijks op mijn pad komen. Tot mijn allerlaatste Game Over-scherm zal ik games associëren met alles wat ik meemaak.

Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die ingaat op actuele gebeurtenissen. Lees ook vorige columns:

Dit artikel delen:

Lees meer

Hoogtepunten: Sony onthult nieuwe generatie VR controllers Eilandsimulator Cozy Grove komt op 8 april naar PlayStation 4
24

Reacties op: Games vormen een tijdlijn van mijn leven

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • avatar

    Helios

    • 20 maart 2021 08:28
    Erg mooie column Michel. Herkenbaar ook, die waardevolle afleiding van bepaalde games (en films) tijdens de moeilijkere perioden. En de blijvende associaties daarmee.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    denver

    • 20 maart 2021 09:01
    Mooie column. Raakte me. Deed me denken aan deze animatie: https://youtu.be/tJBt2V5-Q-E

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    MichelMusters

    • 20 maart 2021 11:25
    @denver Haha, dat deed mij weer denken aan de eerste tien minuten van Pixars Up. Ik weet nog wel dat ik in de bioscoop die film keek tijdens een date. Vroeg ze na 10 minuten: HUIL JE?!

    Nee. Nee ik huil niet. Echt niet. Laat me met rust.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    denver

    • 21 maart 2021 11:37
    Haha, ook een onderdeel van ouder worden. Keek laatst Lion met m’n vriendin en daar was voor allebei geen verbergen meer aan. 🥲

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    MrStef85

    • 22 maart 2021 12:30
    @denver

    Haha…ik had hetzelfde. Ik huil nooit bij fims, maar bij Lion bungelde de tranen over mijn wangen heen.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    TheChief

    • 22 maart 2021 12:28
    @MichelMusters Op basis van de 2002 entry mag ik hopelijk de aanname doen dat je moeder de ziekte overwonnen heeft? Mijn vader kreeg in 2018 slokdarmkanker en is helaas in 2019 overleden dus ik kan me de gevoelens van stress etc die tijdens het behandelingstraject opdagen goed voorstellen.

    En heb je je opleiding uiteindelijk nog redelijk stressvrij weten af te ronden of was het buffelen tot de laatste dag?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    MichelMusters

    • 22 maart 2021 13:50
    @TheChief Hoewel de column heel persoonlijk is, zijn dat details die ik niet zozeer belangrijk vond voor het punt dat ik probeerde te maken. Maar lief dat je er naar vraagt! Mijn moeder heeft die strijd gewonnen. Wel zijn er tegenwoordig helaas weer gezondheidsproblemen wat, zoals je zelf al aangeeft, de nodige kopzorgen oplevert.

    Die opleiding heb ik overigens niet gehaald nee. Ze hadden daar ook al vrij snel door dat ik iets creatievers nodig had dan waar ik voor had gekozen (automatisering, of wat tegenwoorden ICT/IT wordt genoemd) en openden toevallig het jaar erna een opleiding multimedia-vormgeving, wat ik wel succesvol heb afgerond. En daarna nog journalistiek. Zo ben je wel even bezig ;)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    xXDannyNLXx

    • 24 maart 2021 21:46
    @MichelMusters De kleine verhalen laten je inderdaad achter met meer vragen. Allemaal kleine cliffhangers. Mooi geschreven en zo herkenbaar van die game momenten in het leven.

    Ik kreeg voor ik ooit echt goed van zelda had gehort bijv de power unlimeted met Ocarina of time op de voorkant. de hele winter droomde ik weg bij de plaatjes. mij moeder wist meer. en kerst of sint gaf het spel. Het begin vroeg ik me vader steeds wat ze bedoelde. het einde van het spel kon ik goed engels lezen.

    en natuurlijk de beruchte stapels met rode en blauwe doosjes in de eerst geopende eplaza. wauw wat een impact. ik voor de laatste keer als sint kado blauw. mijn zusje pokemon rood. mijn ouders konden me vanaf toen overal zonder mopperen mee naartoe nemen. als ik maar batterijen of een volle accu mee had.

    enz enz enz.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    xXDannyNLXx

    • 24 maart 2021 21:53
    @xXDannyNLXx O ja en het gezicht van me Oma:

    Verjaardag bij mij thuis. iemand was jarig. Vol trots liet ik dan vaak aan familie zien dat ik goed kon gamen. Ik OMA OMA kom kijken.

    Oma onderweg naar mijn kamer. Kijkend naar het scherm. Ik trots naar haar toe laat het spel zien op de computer. Zei:

    Maar wat speel jij nou? dat kan toch niet? en keek boos naar mijn vader en liep de kamer uit.

    Oma zag een hakenkruis, hoorde mij leben, en keek verstijfd naar Wolvenstein. :P

    Nee oma hield niet van computerspelletjes :P

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    The_Stifmeister

    • 20 maart 2021 09:04
    Wat een mooie en persoonlijke column, Michel. Ben echt onder de indruk.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    MARQ242

    • 20 maart 2021 09:22
    Mooie column. Erg herkenbaar!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Vogeltje

    • 20 maart 2021 10:33
    Zo herkenbaar en dat maakt het mooi en boeiend. Zo zie je maar weer dat ieder huis een kruis heeft. Praat erover en probeer tussendoor gewoon te genieten.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Red Dead Demon

    • 20 maart 2021 10:45
    Mooie column man. Super
    Hoop aanknopingspunten met mijn verhaal.
    Games slepen je soms echt door barre tijden.
    Van eenzaamheid tot depressie, die console of PC met hun fantastische games staan altijd voor je klaar.

    Zo heb ik Stardew valley net ontdekt, zo lang geleden dat ik met regelmaat 12 uurtjes per dag maak met een game.
    Fuck de lockdown, lekker gamen!!
    (En niet vergeten naar buiten te gaan tussendoor)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • Roy36NL

    • 20 maart 2021 10:45
    Goed geschreven en zeker heel herkenbaar. Ik had zelf een mindere periode rond de release van de ps4 en tussen al de pijn en chemo’s waren er momenten dat ik ff de pijn vergat.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • DeBelichaming

    • 20 maart 2021 10:51
    Na al jaren je artikelen te lezen, een account aangemaakt om je te bedanken voor dit emotionele column.

    Je woorden raken me en het is zo herkenbaar wat je omschrijft. Je triggert m'n nostalgie en doet me denken aan het moment dat ik voor de eerste keer THPS2 speelde met m'n beste vriend op de PSX en samen San Andreas speelden op de PS2.
    De eerste keer dat we onze zware monitors en kasten in het huisje van de lokale ijsbaan installeerden voor een lanparty, de stoppen eruit vlogen, omdat we alles op dezelfde stekkerdozen aansloten en als twaalfjarigen verwoed in het donker in de meterkast aan het prutsen waren. Hoofdpijn van het gamen en daarom paracetamol mengen met energiedrank om toch het weekend vol te kunnen houden.
    De eerste keer dat je een echt gesprek tijdens het gamen voert met je vrienden en leert dat je band verder gaat dan goals en headshots.
    De keren dat ik gamen nog altijd gebruik als escapisme om me even niet druk te maken over problemen en je spieren het laten overnemen van je gedachten; de tijd compleet vergeten en je emoties de vrije loop laten. Tranen met tuiten huilen bij TLoU en Uncharted en merken dat er meer loskomt dan je doorhad. Het constant blijven terugdenken aan mijn avonturen als Dovahkiin en Geralt. Beseffen dat deze verhalen me blijven vormen.
    Het ontroert me dat we zulke momenten als gamers delen en ieder onze eigen verhalen hebben. Bedankt, Michel.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Robert-Frans

    • 20 maart 2021 11:09
    Misschien wel de mooiste column tot nu toe hier gelezen. Hopelijk blijf je gezond, Michel, en je ouders ook.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Michael-Raymond-Clayton

    • 20 maart 2021 12:56
    Mooie column, hoor! Tja, nostalgie komt los bij films, bepaalde geuren, gerechten, muziek en natuurlijk ook bij games! Soms heel prettig, maar steeds vaker vind ik het behoorlijk confronterend… Met name bij films trouwens: als je dan een film ziet uit pak m beet het jaar 2000 en daar een relatief jonge Denzel Washington, Robert deNiro of Al Pacino ziet en je vergelijkt dat met hoe ze er nu uit zien, denk ik geregeld: damn, ik ben in diezelfde periode dus ook al zoveel ouder geworden en het lijkt gisteren dat ik die film in 2000 in de bios zag… Time flies

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    TheRock

    • 20 maart 2021 13:23
    The Rock wil je complimenteren met deze mooie column Michel, en originele en herkenbare insteek!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • MeesterGeekInstagram

    • 20 maart 2021 18:53
    Zoals andere al aangeven, erg herkenbaar. Mooi om te zien hoe games ons ook door moeilijke tijden heen kunnen helpen! Heel mooi geschreven!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • St3ve

    • 21 maart 2021 13:31
    Mooi geschreven man!
    Zo denk ik er soms ook overna over mijn tijdlijn met games / consoles en de fases van t leven.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.