Door Yarno Ritzen en Ronn Perdok

Het evenement begon eigenlijk al met de busreis vanuit Amsterdam en Utrecht richting België. Nintendo had een aantal DS Lites mee aan boord genomen met daarin béta's van games die nog dit jaar voor de DS uit moeten komen. Dit waren dezelfde exemplaren welke ook getoond werden op de E3, alleen kreeg de aanwezige pers nu aanzienlijk meer tijd om elke game aan de tand te voelen. Dit keer geen lange wachtrijen en briesend gehijg in de nek. Nu was het gewoon onderling uitwisselen van handhelds geblazen. Natuurlijk werd de ene game meer gespeeld dan de ander en was het alsnog lastig om elke game uitgebreid te spelen, maar we hadden in ieder geval alvast iets nuttigs te doen voor onderweg. Een aantal korte impressies van de aanwezige games:

Star Fox: Command

Eigenlijk gaat er sinds de SNES geen Nintendo-console voorbij zonder een Star Fox-game. Met Star Fox: Assault op de GameCube stelde de franchise nogal teleur, dus is het aan deze nieuwe telg om ons vertrouwen in de reeks te herstellen. Of dat gaat lukken is nog steeds niet zo goed te zeggen, aangezien de enkele gespeelde missies wel aardig waren maar ook niet meer dan dat. De sfeer was er nog niet echt en de gameplay voelde eigenlijk te droog aan.

Je vliegt in deze game vrij rond ala Rogue Squadron en valt voornamelijk vijanden in de lucht aan. De game wordt bijna volledig via het touchscreen bediend. Dit zorgt ervoor dat je rond kunt vliegen alsof je speelt met een analoge stick, hoewel je de specifieke feel daarvan nooit exact zult kunnen simuleren. Een volledig nieuw element is de tactische kaart. Tijdens elke missie heb je een aantal beurten om je troepen te verplaatsen, terwijl de vijand hetzelfde doet. Vaak komt het erop neer dat je de vijanden moet onderscheppen, waarna er een welbekend luchtgevecht volgt. Dit is een interessant concept wat hopelijk goed uitgewerkt gaat worden voor de final versie.

Big Brain Academy

Deze game is inmiddels al in de winkels verschenen en was dus niet écht nieuw meer. Dit spel is op hetzelfde principe als Brain Training gebaseerd. Je voert een aantal oefeningen uit om de toestand van je hersenen te achterhalen. Bij deze game zijn de oefeningen meer grafisch weergegeven en voelen ze vaak wat meer aan als spelletjes vergeleken met Brain Training. Dit lijkt dus zeker een leuk alternatief voor het populaire Brain Training te zijn.

Pokémon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team Een hele mond vol voor een nieuw Pokémon-concept. In deze game speel je niet als mens, maar als Pokémon. Voordat je begint worden je een aantal vragen gesteld die vervolgens je persoonlijkheid en dus de bijpassende Pokémon bepalen. Samen met een andere Pokémon vorm je een team die andere Pokémon in nood helpt. Je trekt als team vaak dungeons in die random gegenereerd worden, uit meerdere verdiepingen bestaan en volgestopt zijn met vijandige Pokémon. Vijanden bewegen alleen wanneer jij ook beweegt en dat brengt dus een tactisch element met zich mee omdat je zo vijanden op een bepaalde manier moet benaderen met alle vaardigheden die je als Pokémon bezit. Het is dus een andere insteek op de welbekende Pokémon-formule die behoorlijk goed werkt. Hopelijk worden de dungeons echter nog wel wat interessanter ingericht, want die waren tot nog toe een beetje kaal. Tenchu: Dark Secret Dit is naast Splinter Cell: Chaos Theory de eerste serieuze poging tot stealth op de DS. In tegenstelling tot de game van Ubisoft, is Tenchu echter een stuk beter geslaagd. De game maakt gebruik van een top-down view, wat goed werkt op een handheld. Zeker wanneer het onderste scherm gebruikt wordt als ondersteuning in de vorm van een map met daarop ook nabije vijanden weergegeven. Je kunt kiezen uit twee karakters en hebt de beschikking over verschillende voorwerpen om vijanden mee uit te schakelen. Ik had wel wat twijfels bij de AI, want het werd je vaak wel erg gemakkelijk gemaakt wat het sneaken betreft. Zelfs als je ontdekt wordt kun je nog behoorlijk simpel wegkomen en de vijanden direct bevechten leverde ook nog niet veel problemen op. Ook zitten er niet zoveel moves in als in andere Tenchu-games, of stealth-games over het algemeen. Mario Hoops 3-on-3 Dit was samen met Zelda: PH, Elite Beat Agents en Yoshi's Island 2 de beste DS-game die op het event aanwezig was. De naam van de game verklapt eigenlijk al waar het om draait: je speelt potjes basketbal in twee teams van drie karakters tegen elkaar. Hoewel de game grafisch veel indruk wist te maken, waren het eigenlijk de controls die de game vooral op lieten vallen. Je loopt rond met de D-pad, maar de rest van de controls gebeuren via het touchscreen. Zo kun je via het touchscreen bepalen waar je karakter de bal houdt, zodat je jezelf kunt weren tegen verdedigers. Door snel met de stylus in de richting van een medespeler te slepen, pass je de ball. Op dezelfde manier vuur je ook schoten af op de basket en voer je dunks uit. Ook verdedigend gebruik je het touchscreen om te springen of de bal af te pakken. De controls werken ontzettend intuïtief en zorgen voor een erg vernieuwend potje basketbal. Dit alles wordt versterkt door het vrolijke Mario-universum, wat ook betekent dat er minder strenge spelregels zijn en er om de zoveel tijd leuke wapens op het veld te vinden zijn. Elite Beat Agents Deze game verscheen vorig jaar al in Japan onder de naam Ossu! Tatakae! Ouendan!. Elite Beat Agents slaat op de organisatie waarvoor jij speelt. Deze organisatie probeert persoonlijke problemen van mensen op te lossen door er drie stoere agenten op af te sturen. Zij helpen de mensen via swingende dans en zang. Hierdoor weten de slachtoffers hun obstakels te overwinnen en komen ze tot een oplossing voor hun probleem.

Klinkt typisch Japans? Dat is het ook. Dit zie je ook terug in de verhaallijnen, de muziek en de humor die volop aanwezig is. Ergens doet de game qua uitstraling denken aan Phoenix Wright, maar dan echt over-the-top. Het spel speelt als een ritmische actiegame ala Donkey Konga of Dance Dance Revolution, alleen nu via het touchscreen. De game is behoorlijk pittig en vergt veel van je timing en reactiesnelheid. Een erg leuke en unieke ervaring wat een veelbelovende game oplevert die echter niet iedereen zal aanspreken.

The Legend of Zelda: Phantom Hourglass Dit was niet geheel onverwacht de meest bezette DS-game. Het was dan ook een hele kunst om de game in handen te krijgen en er zelf mee te spelen. Ondergetekende is het eerlijkheidshalve dan ook niet gelukt om deze game erg uitgebreid te spelen. Gelukkig levert meekijken en rondvragen naar impressies ook de nodige informatie op. Deze game wordt volledig via het touchscreen bestuurd, inclusief het rondlopen en slaan met je zwaard. Feitelijk speel je niet met Link, maar met de fee Navi die Link de weg wijst. Hierdoor voelt de game in de korte speelsessies niet aan als een echte Zelda-game, hoewel dat grotendeels gewenning zal zijn.

Gelukkig voelden de controls op zichzelf wel goed aan en was de game snel op te pakken. Deze game maakte van alle games op het evenement het meeste gebruik van alle functies van de DS, zonder dat het echt opgeplakt aanvoelt. Ook grafisch liet de game een erg goede indruk achter. Dat valt zeker te prijzen en de game lijkt op weg te zijn om één van de betere games voor de handheld te worden. We hopen wel dat de uiteindelijke game wat grootschaliger en epischer aan zal voelen, want dat kwam deze demo nog een beetje tekort.

Yoshi's Island 2 Yoshi's Island: Super Mario World 2 wordt nog steeds beschouwd als één van de beste platformgames ooit gemaakt. De game kent nog steeds een ongekende combinatie van gameplay, visuele presentatie, sfeer en controls. Nintendo op z'n best dus. Het zal dus een hele klus worden om die klassieker qua kwaliteit te benaderen met een vervolg. Toch durft Nintendo het aan op de Nintendo DS met Yoshi's Island 2.

De game heeft dezelfde wonderschone grafische stijl als z'n voorganger, hoewel alles dit keer wel wat 'cleaner' en minder grof overkomt. Dit zal ook te maken hebben met het kleinere scherm van de DS ten opzichte van de tv-beelden van de SNES. Qua animatie is er vooruitgang geboekt. We hebben Yoshi nog nooit eerder zo soepel zien bewegen. Het leveldesign doet sterk terugdenken aan de oorspronkelijke game met veel terugkerende elementen. Nieuw zijn de andere baby's die Yoshi op zijn rug mee kan nemen. Zo zorgt de prinses voor een paraplu en Donkey Kong kan klimmen. Al met al een erg veelbelovende game die hopelijk zal leiden tot een nieuwe klassieker binnen het platform-genre.

Clubhouse Games en Sudoku Gridmaster Clubhouse Games en Sudoku Gridmaster zijn mooie aanvullingen op de Touch Generations line-up van Nintendo. Ofwel, de zogenaamde non-games voor de Nintendo DS. Clubhouse Games is een compilatie van een hoop klassieke spelen die je vaak in de kroeg of een café tegen elkaar speelt. Darten, allerhande kaartspelen, het zit er allemaal in. Vooral een game die in multiplayer het nodige vertier biedt. Sudoku Gridmaster spreekt eigenlijk voorzich en is volledig toegespitst op die verslavende en momenteel erg populaire puzzelspel. De Nintendo DS is natuurlijk ideaal voor dit soort titels. Mario vs. Donkey Kong 2: March of the Minis Op de GBA was Mario vs. Donkey Kong al een behoorlijk geslaagde puzzelgame en een mooie spirituele opvolger van de klassieke Donkey Kong arcadegame. In dit nieuwe deel speel je niet langer als Mario, maar als de Mini Mario-robots welke hij in de vorige game nog moest redden. Deze Mini-Mario's moet je via het touchscreen door allerlei omgevingen vol met obstakels zien te leiden. Een beetje het Lemmings-idee, alleen dan net even anders. Nog leuker is het feit dat je zelf levels kunt maken met de level editor en deze uit kunt wisselen via Nintendo WiFi Connection. Dit is zeker een veelbelovende en originele game die best wel eens een hit zou kunnen worden op het online-netwerk van Nintendo. Pokémon Ranger: The Road to Diamond and Pearl Pokémon Ranger heeft dezelfde basisopzet als de klassieke Pokémon RPG's, alleen ligt de focus nu meer op directe actie. De game begint als elke Pokémon-game als een RPG waarbij je met mensen kunt praten, de omgeving kunt verkennen en opdrachten moet uitvoeren. Vooral nieuw is de manier waarop je Pokémon bevecht. Dit gebeurt namelijk nu volledig via het touchscreen. Je kunt lijnen tekenen op het touchscreen en vaak moet je de Pokémon omcirkelen en dit vol blijven houden om ze te vangen. Natuurlijk vechten de Pokémon terug en moet je vermijden dat je lijnen vernietigd worden. Heb je eenmaal één of meer Pokémon in je bezit, dan kun je hun gebruiken als ondersteuning in de gevechten. Zo kunnen ze de eigenschappen van je getekende lijnen aanpassen, of juist de vijandige Pokémon op negatieve wijze beïnvloeden. Een leuk concept wat prima kan uitgroeien tot een volwaardige actie-RPG. Event en Wii-gamesDie Nintendo DS is natuurlijk leuk en aardig, en de spellen die erop te spelen zijn, vaak ook leuk, maar dat is toch niet de reden waarom we afgereisd waren naar onze Zuiderburen. Het ging natuurlijk om de introductie van de Wii in de Benelux. Dát is waar de pers op zat te wachten, want vooral na de afgelopen E3 staat menig journalist te popelen om de Wii-mote in zijn handen te nemen en er lekker mee aan de slag te gaan. Dus toen we in Vilvoorde aankwamen, sloegen we in eerste instantie de gehele ruimte met DS-games over en liepen direct door naar Nintendo's nieuwe pareltje.

    Het eerste wat opvalt is dat de Wii écht klein is. Ondergetekende had verwacht dat de console ongeveer zo groot zou zijn als de kleinere versie van de PlayStation 2, maar het lijkt eigenlijk meer op een groot uitgevallen Nintendo DS. De Wii is wel een stukje dikker dan de Slimline van de PS2, maar qua oppervlakte is de Wii kleiner. Ook ziet het geheel er erg stijlvol uit, vooral wanneer de controllers naast de console liggen. Op het Wii Play Together event waren drie verschillende controllers te bezichtigen. Het betrof hier de Wii-mote, de Nunchuk en de Classic controller. Ook was er nog een Work-In-Progress van de Wii-lightgun, waarbij de Wii-mote voor in de shell van een geweer wordt gestopt. Op deze manier krijg je een soort NES-lightgun, waarbij iedereen natuurlijk meteen denkt aan Duckhunt.

Wii-Shooting De eerste game die we speelden was Wii-Shooting. In dit spel moet je met behulp van de Wii-mote op doelwitten schieten. Het spel is simpel, snel en leuk om met zijn tweeën te spelen. Ook komen de klassieke eenden (helaas zonder de hond) uit Duckhunt terug, die ook in Wii-Shooting het doelwit van jouw welgemikte schoten vormen. Bij deze game viel al direct op hoe gevoelig de controller van de Wii is. Het werkte het beste om de remote ter hoogte van je heup te houden, en van daaruit de controller een heel klein beetje te bewegen. Een beetje trillende hand zorgde al voor een trillend kruis op het scherm, dus je kunt nagaan hoe nauwkeurig je pols- of armbewegingen vertaald kunnen worden. Het richten is eigenlijk praktisch hetzelfde als het wijzen met een laserpointer op een scherm. Uitzonderlijk snel en intuïtief dus. Dit geeft goede hoop voor shooters. Je moet er wel op letten dat je de controller binnen het bereik van de sensorbar blijft richten om signaal te behouden. Dat houdt in principe in dat je de controller niet compleet van de tv af moet wenden. Na een keer of twee hadden we deze game echter wel gezien, omdat er maar vier rondes beschikbaar waren. Wii-Golf De volgende game die op het programma stond, was een Golf-game. We verwachtten al geen 18 holes, maar dat wat ons te wachten stond, was wel héél kort. Een paar keer putten en één keer een tee-off. Desalniettemin waren de paar keren dat we de club, oftewel de Wii-mote, mochten vasthouden, erg leuk. Op de één of andere manier ga je automatisch zo staan als een echte golfer, wanneer je de controller in je handen neemt.  Dit spel, of eigenlijk minigame, was meteen een stuk moeilijker om te spelen dan Shooting. Na een paar keer oefenen werd er echter een schitterende hole-in-one geslagen. De controller reageerde ook hier weer op elke beweging, die hier alleen uit naar achteren en voren swingen bestond. Daarom was het aannemen van een golf-houding ook wel verstandig, omdat zo de controllerbewegingen logischer vertaald werden. De hardheid waarmee je zwaait, beïnvloedt hoe hard je daadwerkelijk het balletje slaat. Ook hier merkte je weer de gevoeligheid van de controller. Je moest niet te hard of te snel zwaaien, anders sloeg je de bal al snel te ver. WarioWare Smooth Moves Een groot succes op de Nintendo DS en GBA was de WarioWare-reeks. In deze games moet je supersnel hele kleine opdrachtjes ten uitvoer brengen. Denk hierbij aan een schoolbord schoonvegen, een wc-rol afrollen en een snor op een mannetje tekenen. Dit spel was een beetje absurd, heel snel, maar vooral verschrikkelijk leuk. Nintendo moet gedacht hebben: waarom brengen we dit ook niet naar de Wii? En zo werd WarioWare Smooth Moves geboren. De game kent precies hetzelfde principe als Touched!; erg veel korte, absurde en leuke spelletjes. Hieruit bleek hoe divers de Wii-mote gebruikt kan worden. De controller werd onder andere gebruikt als stuur, vlieggenmepper, luchtpomp, sleutel, braadpan, en potlood. Het betrof grotendeels bewegingen waarbij het driedimensionale karakter van de controller gedemonstreerd werd. Een extra dimensie ten opzichte van vorige Wario Ware-titels en hopelijk ook interessant voor meer reguliere games. Bij aanvang van elk spelletje werd er een schermpje getoond waar in stond hoe de Wii-mote vastgepakt moest worden (en dat zijn er veel). Daarna drie seconden een spelletje, waarna het volgende schermpje alweer getoond werd. Erg divers, erg snel en heel leuk. Helaas was het aantal beschikbare minigames redelijk klein, waardoor je dit na een paar keer ook wel gezien had.Wii-Orchestra Altijd al de de dirigent van een enorm orkest willen zijn? Met Wii-Orchestra kan dat. In deze game neem jij het stokje, of in dit geval de Wii-mote, ter hande en mag je lekker heen en weer zwaaien. Het spel is redelijk moeilijk, vooral omdat de bewegingen van een gemiddelde dirigent niet bij ons bekend zijn. We zwaaiden daarom maar wat met de controller en probeerden zo van alles uit. Zo speelde ons orkest een supersnelle versie van Carmen, één van de twee klassieke stukken waar uit gekozen kon worden. Ook was er nog de theme van Zelda, dat we gedurende de dag op tientallen verschillende manieren door de ruimte hoorden klinken. Feitelijk is het de bedoeling dat je met de Wii-mote de muzikanten aanwijst die moeten spelen en door te zwaaien bepaal je het tempo. Een leuk concept wat tot een aardige game uitgewerkt kan worden mits er genoeg nummers beschikbaar zijn. Wii-Baseball Een sport die in Nederland iets minder populariteit geniet is baseball, oftewel honkbal. Ondanks dat Nederland toch echt tot de wereldtop behoort, blijven voetbal, wielrennen en tennis populairder bij het volk. Baseball stond echter gewoon op het programma bij Wii Play Together. Tien pitches lagen op ons te wachten. Met de knuppel, oftewel weer de Wii-mote, stevig in de hand, liepen we naar de plaat. Twee homeruns, verder kwamen we niet met tien perfect gegooide pitches. Bij deze game bleek eens te meer hoe goed de controller reageert op de bewegingen van de gebruiker. Zonder de Wii-mote op de sensorbar te richten, bewogen we hem een klein beetje hoger of lager. Op dat moment bewoog ook de slagman op het scherm zijn knuppel iets omhoog of omlaag. Ook de hardheid waarmee geslagen werd, kwam duidelijk terug op het scherm, evenals de kanteling van de knuppel. Op die manier was de bal heel goed te richten, vooral wanneer je eindelijk door had hoe je moest timen om de bal te raken. Ook deze game was dus weer leuk en speciaal om te doen, maar omdat er maar tien pitches beschikbaar waren, liepen we al snel weer door naar de volgende, en laatste game.  Wii-Tennis Het leukste spel dat we uiteindelijk gespeeld hebben tijdens dit event, was toch wel Wii-Tennis. Zoals de naam al doet vermoeden, mag je je met een Wii-mote in de hand een ware Roger Federer voelen. De poppetjes rennen uit zichzelf de goede richting uit, het enige wat er gedaan hoeft te worden, is de bal op het juiste moment slaan. De tennisbal reageert heel goed op verschillende slagen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan lobjes, sliceballs of simpelweg een keiharde opslag. Net als bij de overige spellen, is het in het begin vooral een kwestie van timing. Zodra je dit een beetje doorhebt, onstaan er leuke en spannende rallies. Ondanks dat de controller ook op kleine polsbewegingen reageert, en je dus eigenlijk niet als een debiel voor de tv hoeft te staan, doe je toch dit automatisch. Je staat als een ware Boris Becker voor het scherm, met enorme uithalen en subtiele lobjes die je uiteindelijk de overwinning moeten bezorgen. Het spel speelt lekker weg, is snel op te pakken en vooral met zijn tweeën is het erg leuk om te doen. Conclusie De Wii is zonder twijfel een vernieuwing in de industrie. Nog nooit is er een apparaat in de buurt gekomen van wat de Wii nu al laat zien. De spellen zijn makkelijk op te pakken, voor iedereen toegankelijk en ze zijn leuk, vooral met een groepje mensen. Leuk is dat je totaal niet meer op de graphics let zodra je de controller opgepakt hebt. Deze zijn door de vernieuwende controls van ondergeschikt belang geworden. De controls zorgen hier voor de immersie, niet de audiovisuele presentatie. Helaas waren de games die we te zien en te spelen kregen maar het topje van de ijsberg. Eigenlijk hadden we gehoopt op de nieuwe Mario, Metroid, Red Steel of Zelda. Helaas voor ons was dit niet het geval, maar moesten we het doen met deze minigames. Desondanks waren de games heel leuk om te spelen, en we hopen dan ook dat ontwikkelaars veel nieuwe concepten bedenken om het spelen leuk en origineel te houden. De Wii zorgt voor een grote vernieuwing en verfrissing in gamesland, dus hou deze console zeker in de gaten!