Akihabara wordt wel het Mekka voor gamers genoemd. In deze Japanse electronicawijk schijn je namelijk een overvloed aan gamewinkels te hebben waarin de zeldzame retrogames voor het oprapen zouden liggen. Zoet gemaakt door de ongelofelijke plaatjes begon ik mijn bedevaart naar Tokyo, om deze wijk met mijn eigen ogen te kunnen aanschouwen. En inderdaad, er zijn veel gamewinkels vergeleken met andere wijken in Tokyo. Gamen lijkt echter niet de hoofdbezigheid te zijn van de gemiddelde Japanner die door Akihabara loopt. Het gamen valt namelijk bijna in het niet bij de hoeveelheid aandacht die er besteed wordt aan zowel Anime als (huishoudelijke) electrische apparaten. Is dit dan echt het walhalla waar iedereen het over heeft?

De wijk Akihabara staat al jaren bekend als een wijk voor de Otaku's, Japans voor “mensen die thuis blijven”, oftewel nerds. Wanneer je richting het centrum van de wijk loopt zul je op een grote straat stuiten waar de meeste winkels zitten. In deze straat word je verwelkomd door de logo's van de arcadehallen Club Sega en Taito, die het vermoeden bevestigen dat je wat games betreft goed zit. Gedreven door de vele verhalen ging ik, ongetwijfeld net als eerdere bedevaartgangers, op zoek naar een gamewinkel waar ik enkele retro-pareltjes kon vinden. Het bleek nog niet zo eenvoudig. Na vijf minuten door de straat te hebben gelopen was ik welgeteld één gamewinkel tegengekomen, die niet eens retrogames verkocht. Na nog wat verder te lopen kwam ik tot de conclusie dat Akihabara inderdaad een walhalla is. Niet voor gamers, maar voornamelijk voor de liefhebber van de Japanse animeseries. Een geluk bij een ongeluk: met mijn Japan-obsessie kan ik me nog wel vermaken met een goede animeserie. Compleet misplaatst voelde ik mij dus niet tussen de zwetende Japanse Otaku's. Mijn passie ligt echter meer bij games dan bij anime, waardoor ik toch lichtelijk gefrustreerd werd door de ontbrekende (retro)gamewinkels. Gelukkig had ik van te voren een adresje van een mooie retrowinkel opgezocht op internet waar ik naar op zoek kon gaan. Ik wendde me naar één van de zijstraatjes waar verkopers van lampen, stofzuigers en airco's hun winkels naar buiten leken te hebben gehaald.

Nadat ik de hoek omgegaan was hoorde ik ineens een heel bekend muziekje: het altijd vrolijke Mario-deuntje. Ik versnelde mijn pas en liep blind een gang in waar het muziekje vandaan kwam. Er opende een lift met een hoop kleurrijke tekeningen van gamepersonages. Op de tweede verdieping zat namelijk Super Potato, één van de bekendste retrowinkels in Akihabara. Na ongeveer drie kwartier rond te hebben gelopen door deze winkel, tussen de andere westerse nerds, besloot ik verder te zoeken naar andere winkels. Verderop in dezelfde straat vond ik nog een gamewinkel, dit keer op de vijfde verdieping van een gebouw. Boven aangekomen bleek het om een importwinkel te gaan met louter PAL en Amerikaanse NSTC-games. Daarvoor kom je niet naar Japan. Naast Super Potato ben verder geen echte andere retrowinkel tegen gekomen.

Mijn bezoek aan Akihabara was niet voor de volle honderd procent geslaagd. Ik ging er naar toe in de hoop een grote hoeveelheid gamewinkels te vinden, maar in plaats daarvan vond ik maar één echt goede retrowinkel (waarover je in de volgende editie van Gamer.JP meer leest). Hoewel er genoeg te kopen is voor een fan van animeseries, is mijn Japans niet dermate goed om het zonder ondertiteling af te kunnen. Er bleef voor mij niet bijzonder veel interessants over in Akihabara. Hoewel het kan zijn dat ik de verkeerde route heb genomen, is Akihabara naar mijn mening geen walhalla voor gamers. Als het aan mij ligt gaat die titel naar Den Den Town in Osaka. Mocht je willen weten waarom, hou dan de komende edities van Gamer.JP in de gaten!